Futbol po mojemu

Właśnie dobiegło końca jedno z tych spotkań ligi dumnie nazwanej Ekstraklasą, które elektryzuje znaczną część polskiego świata kibicowskiego i przywołuje przed telewizory tych jak to się mówi - wierzących, ale nie praktykujących. To pomiędzy Wisłą i Legią rozgrywała się batalia o niemal wszystkie tytuły mistrzowskie w XXI wieku. To Wisła i Legia reprezentują nas w Europie. Obok takiego spotkania nie mogłem przejść obojętnie i korzystając z chwilki czasu w ten cudowny niedzielny wieczór, postanowiłem postukać w klawiaturę i napisać kilka słów na temat moich spostrzeżeń po obejrzeniu wyżej przedstawionego widowiska.

Wisła Kraków rozczarowana kolejnym nieudanym szturmem na bramy Ligi Mistrzów, miała wzorem zeszłorocznego Lecha pohulać w Lidze Europy. W swym debiucie w tychże rozgrywkach wyrżnęła jednak soczystego orła.

Na trzy kolejki przed metą, Wisła Kraków zapewniła sobie 13. tytuł mistrzowski wygrywając w derbowym spotkaniu z Cracovią 1:0. Teraz przed Białą Gwiazdą kolejne podejście pod bramy Champions League.

W ciągu ostatnich miesięcy w Ekstraklasie mieliśmy ogrom zawirowań. Przez całą jesień prowadziła Jagiellonia na którą naciskała Korona. Wielcy polskiej piłki byli w odwrocie. Legia, Wisła i Polonia przeprowadziły masę cholernie drogich jak na polskie warunki transferów, ale nie mogły sklecić drużyny. Zimą znów poszły na zakupy i znów w Polsce pojawiło się wiele ciekawych nazwisk. W Krakowie i na Łazienkowskiej pierwsze efekty już widać. Lech zapisał się w historii, ale na ligę sił mu brakło i teraz z jak zwykle zbyt wąskim składem musi gonić czołówkę. Postaram się odpowiedzieć na pytanie kto zostanie Mistrzem Polski i dlaczego będzie to Wisła.

Jestem zmuszony oznajmić ze smutkiem, że w dniu wczorajszym, tj. 05.08.2010, po długiej i przewlekłej chorobie zmarła Ś.p. Polska Piłka. Pogrzeb odbył się na Cmentarzu Narodowym w Baku.

Może to nienajwłaściwszy sposób na oznajmienie o tym co się wczoraj stało, ale dobitnie oddający rzeczywisty obraz tego wydarzenia. Z ,,Polską Piłką", jak wszyscy doskonale wiedzą od dawna nie było najlepiej. Przewidywano, że mimo coraz większych pieniędzy jakimi obracają polskie kluby, może w niedalekiej przyszłości dojść do katastrofy absolutnej. I chyba doszło, bo trudno sobie wyobrazić coś jeszcze straszniejszego niż to, co wydawało się nam koszmarem nierealnym, a co okazało się przykrą rzeczywistością. Michał Probierz, który był w gronie polskich trenerów, którzy wyjechali do RPA by w czasie mundialu podglądać nowinki taktyczne i treningowe, stosowane przez najlepszych na globie, po powrocie powiedział, że z polskim futbolem jest źle i będzie jeszcze gorzej, ponieważ nie potrafimy szkolić młodzieży lub robimy to mało efektywnie,a wkrótce będziemy w stanie rywalizować tylko z Azerami, Ormianami i Luksemburczykami. W tej chwili jego słowa brzmią proroczo. Nie powiedział tylko, że ,,wkrótce", oznacza za miesiąc. Lech i Ruch z Azerami i Maltańczykami wygrali ledwo, ledwo, a przy tym niezwykle szczęśliwie. Wisła z Litwinami problemów nie miała, ale trzeci zespół Azerbejdzanu ograł ją, możnaby rzec po profesorsku (bo jak nazwać zakończenie meczu w 7 minut po wcześniejszej skomasowanej defensywie?). O batalii Lecha ze Spartą nie będę nawet mówił, bo tam była widoczna różnica pikarskiej cywilizacji między jedną, a drugą drużyną. Dlaczego tak było? Odpowiedź na to pytanie próbowałem znaleźć w poprzedniej mojej notce. Jagiellonii, której występu nie można (w przeciwieństwie do pozostałych polskich ekip) skwitować słowami typu: wstyd czy kompromitacja, najzwyczajniej zabrakło szczęścia. Wspomnianych wcześniej braków w wyszkoleniu nie naprawi się u dwudziestoparolatków, a telentem, tudzież wyszkoleniem technicznym, odbiegają chyba od wszytskich nacji. Jednakże skoro wszyscy są dorosłymi facetami, to chyba można oczekiwać od nich heroicznej walki z gryzieniem trawy przez 90 minut (Szkoci, a konkretnie Glasgow Rangers, pare lat temu właśnie tym sposobem doszli do finału Pucharu Uefa). Takie zachowanie widzielismy niestety tylko u przegrywającej już 3:0 Wisły ( i to tylko w pewnych fragmentach) i u przegrywającego Lecha ( tu z kolei połączyło się to z frustracją i poszło w zupełnie niepożądanym kierunku).

Polski futbol potrzebuje natychmiastowych i gruntownych reform. W przeddzień możliwe, że najważniejszej dla piłkarskiej Polski imprezy, Euro 2012, znajdujemy się w największym chyba kryzysie od lat powojennych. Zwłaszcza ostatni rok jest wyjatkowo fatalny. Kiedy wydawało się, że wychodzimy na prostą po awansach na kolejne imprezy, przyszły fatalne eliminacje do Mundialu w Afryce, a wszystko wskazuje na to, ze drugi sezon z rzędu nasze kluby nie wytrwają w Europejskich Pucharach do końca wakacji. Zazwyczaj w tego typu notkach, na końcu było jakieś krótkie podsumowanie. Tym razem jestem zmuszony posłuzyć się zwrotem, użytym przez jednego z fanów serwisu Zczuba.pl:

,,Po wcześniejszych meczach doszedłem do wniosku, że polska piłka sięgnęła dna absolutnego. Jednakże dziś okazało się, że poniżej dna jest coś jeszcze."

 

Pozdrowienia