Futbol po mojemu

Obecny sezon miał być dla Arsenalu przełomowy. To miała być kampania zakończona wielkim sukcesem, początek wieloletniej ścieżki chwały. Miała. Arsenal zaczął sezon od serii kompromitacji. Potem było lepiej. Kiedy wydawało się, że jest już całkiem dobrze, spadła katastrofa porównywalna z wybuchem bomby atomowej. Kanonierzy roztrzaskali się na włoskiej ziemi o wielki Milan, a dziś zostali dobici przez Sunderland i odpadli z Pucharu Anglii. Siódmy sezon z rzędu skończą bez żadnego trofeum.

W mijającym tygodniu ruszyła po zimowej przerwie Liga Mistrzów. Ani to liga, ani mistrzów, ale bez wątpienia są to najlepsze rozgrywki na świecie, Mundialowi ustępują tylko historią i tym, że startują co roku. Z pośród wtorkowych i środowych spotkań najbardziej przyciągało starcie w Londynie między Arsenalem a Barceloną, drużynami które wiele łączy, a zarazem dzieli.

Arsenal rozpędził się i nie zwalnia. Demoluje kolejnych rywali. Czy chłopcy Arsena Wengera wreszcie dorośli do Mistrzostwa Anglii? To pytanie zadają sobie futbolowi kibice nie tylko na Wyspach, ale i na całym świecie.