Futbol po mojemu

Real Madryt po pięknym zwycięstwie nad Levante oddalił się od swojego odwiecznego rywala z Barcelony już na dziesięć punktów. Mniej ostrożni eksperci i niemal wszyscy neutralni kibice przyznają już Realowi tytuł mistrzowski. Są też tacy, którzy starają się podtrzymać temperaturę emocji na hiszpańskich boiskach biorąc za argument to, że do końca sezonu pozostało szesnaście gier. Jednak, gdy spojrzymy na obecną dyspozycję Królewskich możemy zadać sobie pytanie czy ma to jakiekolwiek znaczenie?

O wczorajszym megahicie na Estadio Mestalla powiedziano już chyba wszystko. Postanowiłem także dorzucić kilka słów od siebie. Trochę późno, ale to efekt permanentnego braku czasu. Jednakże jak mówi przysłowie, lepiej późno niż wcale i tego się trzymam.

Już dziś kolejne starcie hiszpańskich gigantów. Na Estadio Mestalla, Real zmierzy się z Barceloną. Stawką Puchar Króla, czyli pierwsze w tym roku trofeum. Trofeum, które przez lata Real traktował po macoszemu, a które Barcelona seryjnie zdobywała. Teraz, gdy obie ekipy spotykają się w finale, na pewno nikt nogi nie odstawi, mimo iż za chwilę prestiżowy dwumecz w Champions League.

Już ochłonęliśmy po wczorajszym Gran Derbi. Pierwszym z czterech, które pokażą kto jest najlepszy w Hiszpanii, Europie, na Świecie. Real zremisował na Santiago Bernabeu z Barceloną. Pokazał, że z Katalończykami można powalczyć co wydawało się niemożliwe.

W mijającym tygodniu ruszyła po zimowej przerwie Liga Mistrzów. Ani to liga, ani mistrzów, ale bez wątpienia są to najlepsze rozgrywki na świecie, Mundialowi ustępują tylko historią i tym, że startują co roku. Z pośród wtorkowych i środowych spotkań najbardziej przyciągało starcie w Londynie między Arsenalem a Barceloną, drużynami które wiele łączy, a zarazem dzieli.